Amaaaa,.... İş Çingenelere geldiği zaman ...
Anlayamamak duygusu ve anlayamamanın çaresizliğini ,... Fotoğraf makinamı alıp - güneşli bir Aralık sabahında uzaklara gidememenin sıkıntısını yakın çevrede gidereyim diyerek- yürüyüşe çıktığım bu Pazar günü bir kez daha algıladım.
Şehrin kalabalığının orta yerinde, her zaman çiçek aldığımız, Çingene kadın ve küçük kızı,. Pazar sakinliğinin ve güneşin verdiği rehavetle oturuyorlardı,. her zamanki yerlerinde,..
Ben tüm çekingenliğimle – İnsan fotoğraflarında agresif olamamak gibi 21.yy insanına yakışmayan bir defektim var !!..- ama tanış olmamızın da verdiği cesaretle “fotoğrafınızı çekeyim mi ?.”diye sordum.. Anında poz verdiler ,..
3-5 fotoğraf sonra,.. - Abla bana bu fotoğrafları hemen verirsin dimii,.. kızımın hiç fotoğrafı olmadı bugüne kadar da,.. - cümlesi geldi,..
Bittim ,........